एक पान मागे राहीलय
फादींवर तग धरुन हटटाने
सगळी पाने केव्हाची झडलीत तरी
त्याला अजुनही वाटतय
या फादींवर घरटं बाधंलेलं पाखरु
जे ऊडुन गेलय ते परत येईल
ते आता पिकायला तयारच नाही
ते झाडाशी रुसुन बसलय
आणि गळुुन पडलेल्या पानावर
राग धरुन
त्याला जगात खोटीही असतात पाखरं
आणि त्याचं घरटं बाधण्यापुरतच प्रेम
हे ऊमगतच नाहीए
किबंहुना त्याला ऊमगुन घ्यायचच नाही
अशी वेडीपीशी झालेली पानं
गळुन पडतातच नियमाप्रमाणे
सुकतात तुकडे होतात
त्यातलाच एक ईवलासा तुकडा
चोचीत धरुन एखादं नवं चिटपाखरु
घेऊन जातं आपलं घरटं बाधांयला
अन हे येडं राजकारण विसरुन
पुन्हा पडायला लागतं प्रेमात
आताही त्याला कळत नाहीए
की त्याचं प्रेम जन्माला घालण्यासाठी
याचा वापर करताहेत
ते पुन्हा हिरवं बनायचा
प्रयत्न करतय
अशा निरागस पानांच
आणि त्या मौसमी पाखराचं काय करांव ?
रेगोटया मारुन मी कधी चित्र नाही काढले मी काढल्या फक्त मनातल्या भावना चित्र आप्सुकच बनत गेले... रगंवण्या चित्र नव्हते रगं मी नुसते रगाचें नाव लिहीत गेलो खोडुन का मिठवाव्या म्हणुन मी चुकाही कागदावरच ठेवत राहीलो बडया चित्रकारांच्या प्रदर्शनाबाहेर मीही माझे चित्र विकाया बसलो ना घेतले कुणीच ते बेरगं चित्र म्हणत मग परतता घरी आधंळयाने ते घेतले विकत - विजय बिळुर ०८ जुलै २०१६
Comments
Post a Comment