नुसतच

इतका बढा लेखक असूनही
तो माझ्यासारख्या गरिबा सोबत
नवा कोट, नवी बूट, नवीन चेष्मा
मी मात्र भिजत पडलेल्या गटारातल्या
एखाद्या गोणपाटा सारखा
रोज थोडा थोडा शेवाळत चाललेला
झिझत चाललेला की उसवत की
माझ्याच धाग्यापासून तुटत चाललेला मी

काही असो
तो मात्र रोज यायचा भेटायचा, बोलायचा
बरं वाटायचं
लोकांना पण माहिती पडली होती आमची मैत्री
ते पण म्हणायचे
ईतना बढा लेखक होकर भी
कभी जमीनसे पैर नही उठे उनके
मला परत बरं वाटायचं
त्याची निस्वार्थ मैत्री बघून

कधी काही मागायचा नाही
की कधी काही स्वतः पण द्यायचा नाही
नुसताच यायचा, बसायचा, बोलायचा
आणि निघून जायचा नुसताच

तो नाही आपण तरी द्यावं त्याला
काहीतरी म्हणुन पैसे साठवून साठवून
एक वस्तु घेतलीं आणि
दिली त्याला एकेदिवशी अचानक
त्याच्या बुटा इतक्याच चमकणाऱ्या कागदातून

त्याने खोलून बघितलं
पुस्तक होत आतमधे
ते पुस्तक तसच माझ्याजवळ ठेवत
तो काहीच न बोलता निघून गेला
त्यानंतर तो कधीच आला नाही
परत माझ्याकडे
बोलायला, बसायला
किंवा असच नुसतच

नंतर कळलं एकेदिवशी
तो नुसताच यायचा पण
नुसताच जायचा मात्र नाही
माझीच सगळी दुःख त्याने
छापली होती पुस्तकात
मला कधीच न सांगता

मला मात्र वाटत होतं
निस्वार्थी आहे तो
नुसताच येतो,
नुसताच जातो