रेगोटया

जेव्हा तुटलेल्या झाडाखाली
आपण कोणतीतरी अनोळखी
सावली शोधत बसतो बराचवेळ
शेवटी थकुन एखादं
सुकलेलं पान घेऊन येतो
रसत्यावरुन दारात
आणि ठेवतो टेबलावरील
सुकलेल्या फुलापानांच्या
फ्लॉवरपॉटमधे

अशा हजारो सुकलेल्या पानांची
एक बाग तयार झालेली असते घरात
लोक त्याला कचरा म्हणतात

आयुष्याला कंटाळलेली
थकुन भागुन आस-याला आलेली
मन तुटलेली, रंग ऊडालेली
जीर्ण झालेली पखं आता
शिंप्यालाही शिवणं अवघड झालेली
अनाथ असलेली बरीचशी
फुलपाखरं येतात ईथं
निवांतपणे मरायला

काही मुंग्याही येतात
पोरगा सांभाळत नाही
तुम्ही रहायला जागा देता कळलं
म्हणुन आलो दोघं
आहे का जागा जराशी ?
हवतरं मी बाहेर राहीन
हिला सहन होत नाहीए आता गारवा
तिला राहु दया आत म्हणत

माणसं वेळेत देत नसतील भाडं
पण ही वेळेत देतात आणुन
नाहीच जमलं तर मग बदल्यात
घरातली कोपरी साफ करतात

एकएकाला जागा देत
मग एकदिवशी मीच
उबंरठयावर येऊन ठेपतो
तरी जागा देणं काही थांबत

जेव्हा खुप काहीतरी
पोळुन निघतं आतल्याआत
आणि त्याची पुसटशी
ओळखही होऊ देत नसतो
आपण कोणालाच
तेव्हा प्रकर्षाने जाणवतं
की आपल्यालाही एक मन आहे...